Παντρεύεται με νυφικό - υπερπαραγωγή ηθοποιός του «Καφέ της Χαράς» (Pic)

Η άγνωστη, συγκινητική ιστορία του «Καφέ της Χαράς»: Το σοβαρό πρόβλημα πρωταγωνίστριας και η εμπλοκή του Ρώμα

Γιατί γυρίζει δεκαπέντε χρόνια μετά στη σειρά που την ανέδειξε.

Έγινε ευρύτερα γνωστή στο ελληνικό κοινό από τη συμμετοχή της στο «Καφέ της Χαράς» και δεκαπέντε χρόνια μετά επιστρέφει παρότι τηλεοπτικά το πρόγραμμά της είναι γεμάτο και θα μπορούσε να αρνηθεί.

Ο λόγος για τη Χριστίνα Τσάφου πιο γνωστή ως Χάιδω Πολυμενέα, σύζυγος του τσιγγούνη παντοπώλη του χωριού, η οποία μίλησε στη Σοφία Τσίρκα και στο περιοδικό «MYtv»

Τηλεοπτικά σας βλέπουμε στον ΣΚΑΪ και στη σειρά «Θα γίνει της πολυκατοικίας»..
Ναι… Κάνουμε τα γυρίσματα μας, περνάμε πάρα πολύ ωραία γιατί είναι αστεία και κάποια πράγματα. Είναι μακρινές αποστάσεις βέβαια. Πέρα από αυτό όμως θα παίξω και στο «Καφέ της Χαράς» στον ΑΝΤ1 το οποίο είναι επετειακό για τα 30 χρόνια λειτουργίας του σταθμού. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη σειρά που έχω κάνει, οπότε δεν θα μπορούσα να μην πάω.

Πως νιώθετε που επιστρέφει μετά από τόσα χρόνια;
Κάναμε μία πρώτη ανάγνωση πριν λίγες μέρες και είναι συγκινητικό που γίνεται μετά από τόσα χρόνια. Τότε αγαπηθήκαμε! Ο Χάρης Ρώμας είναι ευγενικός άνθρωπος και δοτικός. Έχω ωραίες αναμνήσεις από εκείνη την εποχή… Μου είχε συμβεί κάτι τότε που γυρίζαμε το «Καφέ της Χαράς» και ο Χάρης αμέσως έτρεξε να μου βρει τη λύση. Έχω ωραίες αναμνήσεις από τον Χάρη, πέρα από τα επαγγελματικά, σε ανθρώπινο επίπεδο.

Όσα χρόνια βρίσκεστε στον χώρο έχετε κάνει φιλίες;
Έχω δύο – τρεις. Την Ελένη Καρακάση, την Τζένη Μπότση που είναι φίλες όμως! Έχω και φίλες που δεν ανήκουν στον χώρο και τις κρατάω σαν φυλαχτό χρόνια…

Είναι εύκολο να αναπτυχθεί μία φιλία σε αυτό τον χώρο;
Είναι εύκολο να αναπτυχθεί μία φιλία σε αυτό τον χώρο, αλλά δεν είναι εύκολο από μια ηλικία και μετά να κάνεις φίλους. Με τον φίλο πρέπει να ζήσεις και πέντε πράγματα, να κάνεις μια πορεία, να μπορέσεις να τον στηρίξεις, να σε στηρίξει, να βγάλεις τη ψυχή σου. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Εμείς, λόγω της φύσης της δουλειάς, χανόμαστε. Κάνουμε μία σεζόν στο καμαρίνι που είναι σαν το σπίτι μας και μετά χανόμαστε. Η εκτίμηση όμως υπάρχει. Ότι περάσαμε καλά, ζήσαμε, φάγαμε ψωμί και αλάτι, αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί γιατί η δουλειά είναι τα ωράρια, ότι είμαστε σε διαφορετικά θέατρα ή σίριαλ. Για παράδειγμα με τη Τζένη μιλάμε στο τηλέφωνο, γιατί δεν προλαβαίνουμε να συναντηθούμε.