«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

31 χρόνια πριν κυκλοφόρησε το μπασκετικό περιοδικό που, σε 808 τεύχη, έγραψε τη δική του ιστορία.

Σαν σήμερα το 1988 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του εβδομαδιαίου περιοδικού για το μπάσκετ, «Τρίποντο», με διευθυντή τον αείμνηστο Φίλιππο Συρίγο. Το περιοδικό θα πάψει το 2004, συμπληρώνοντας 808 τεύχη. Το «All Star Basket», που βγήκε ένα χρόνο μετά συνεχίζει να κυκλοφορεί, αποτελεί επί της ουσίας την άτυπη συνέχειά του.

Διατηρεί βεβαίως τον τίτλο του μακροβιότερου αθλητικού περιοδικού στην ιστορία. Βρισκόταν κάθε Τρίτη στα περίπτερα από τον Νοέμβριο του 1988 και για σχεδόν 17 χρόνια, μέχρι τον Μάιο του 2004. Αν μη τι άλλο, μεγάλωσε μια γενιά μπασκετόφιλων και έγραψε ιστορία στον ελληνικό Τύπο. Τέτοια ιστορία που ήταν… τίτλος τιμής να εργαστεί εκεί κάποιος δημοσιογράφος.

Το περιοδικό βασίστηκε σε μια ιδέα του Συρίγου, που με τη σειρά του είχε βασιστεί σε ένα άλλο ιστορικό μπασκετικό έντυπο, το ιταλικό «Super Basket», που και αυτό πέρασε στο χρονοντούλαπο πριν από μερικά χρόνια. Και μάζεψε στο πρώτο επιτελείο του «Τρίποντου» σχεδόν όλους τους μπασκετικούς δημοσιογράφους της εποχής. Βασίλης Σκουντής, Νίκος Παπαδογιάννης, Δημήτρης Καρύδας, Ηλίας Δρυμώνας, Γιάννης Φιλέρης, Γιάννης Ψαράκης, Γιάννης Ντεντόπουλος, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Πανταζίδης, Δημήτρης Τσιτσόπουλος, Δημήτρης Κωνσταντινίδης, Σωτήρης Κακίσης, Γιώργος Βαλαβάνης, Άρις Νικολάκης, Γιώργος Τραπεζανίδης, Παναγιώτης Καπάζογλου, Τάσος Ψαλτάκης, Γιάννης Αντωνόπουλος, Κώστας Κωνσταντίνου και ο Κώστας Παπαδάκης που είχε μανία με το ΝΒΑ και μόλις στο τρίτο πήρε συνέντευξη από τον Ντέιβιντ Στερν!

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

Αργότερα πέρασαν και άλλοι όπως οι Γιώργος Βαλαβάνης, Κώστας Πηγαδάς, Βασίλης Πουλάκος, Στράτος Κωσταλάς, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Ιάκωβος Φιλιππούσης, Σοφία Γιαλελή, Νίκος Μπουρλάκης, Στάμος Θέος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Νικόδημος Λιανός, Δημήτρης Μηναρετζής, Βαγγέλης Αρναούτογλου, Μαρία Μαμά, Στέλιος Γρηγοριάδης κι ένα σωρό άλλοι.

Στο «Τρίποντο» έγραψε τα πρώτα του κείμενα, στέλνοντας ανταποκρίσεις από το Λονδίνο ένας ακόμη συνάδελφος που «έφυγε» πρόωρα, ο Χαράλαμπος Τσιριμονάκης… Πρώτος αρχισυντάκτης ήταν ο Σκουντής, αλλά λίγο μετά λόγω φόρτου εργασίας του, ανέλαβε ο Δρυμώνας.

Τέτοια εγχειρήματα είχαν επαναληφθεί στην δεκαετία του ‘80 είχαν υπάρξει και παλιότερα με το «Σούπερ Μπάσκετ» και το «Μπασκετόραμα»,  ακόμη και με τις «Ματιές στο Μπάσκετ» που δεν… ευδοκίμησαν. Όπως κι αυτή που την ίδια εποχή έκαναν στον «Φίλαθλο», εκδίδοντας την εβδομαδιαία εφημερίδα «Μπάσκετ», ενώ ήδη υπήρχε το «Επταήμερο» του μπάσκετ του Θοδωρή Κοτσώνη. Αρχικώς τα γραφεία ήταν στην Κωνσταντινουπόλεως, δίπλα από τις γραμμές του τρένου. Αργότερα, ενώθηκε με την «Αθλητική Ηχώ», γιατί το περιοδικό το πήρε ο Κλεομένης Γεωργαλάς.

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1988, δύο ημέρες αφότου ο ΠΑΟΚ νικούσε στο «Αλεξάνδρειο» τον Άρη με 81-78 και… σπάζοντας το τρομερό ρεκόρ των «κιτρινόμαυρων» που μετρούσαν 80 σερί νίκες! Στα θέματα του πρώτου τεύχους ξεχώρισαν η συνέντευξη του Κώστα Πολίτη στον Βασίλη Σκουντή, όπου ο αείμνηστος… Ευρωκόουτς παραδεχόταν ότι το μεγάλο του λάθος ήταν ο… Νίκος Γκάλης.

Δηλαδή, η υποχώρησή του στο θέμα του Νικ, που είχε απουσιάσει σχεδόν απ’ όλη την προετοιμασία. Υπήρχαν επίσης η παρουσίαση των εννέα (!) ξένων που έπαιζαν στο πρωτάθλημα, η αποκλειστική συνέντευξη του Λάρι Μπερντ στον Σκουντή, η διαμάχη Άρη και Παναγιώτη Γιαννάκη από κείμενο του Φίλιππου Συρίγου και εξειδικευμένες στήλες για τη διαιτησία (από τον Κώστα Ρήγα), τους προπονητές (του Μάκη Δενδρινού) αλλά και ιατρικά θέματα (του Γιώργου Κατσιφαράκη).

Ένα περιοδικό που στα… ντουζένια του, για παράδειγμα στο ασημένιο μετάλλιο της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ του 1989 στο Ζάγκρεμπ, είχε πουλήσει 25.000 τεύχη! Ποσό ασύλληπτο για εξειδικευμένο και δη αθλητικού περιεχομένου περιοδικό στη χώρα

Αντί… αφιερώματος, ο λόγος θα ήταν καλύτερο να δοθεί στους ανθρώπους εκείνου του ιστορικού περιοδικού, από παλιότερα άρθρα ή συνεντεύξεις τους.

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

«Θα μπορούσαμε να δουλεύουμε και τζάμπα στο “Τρίποντο”. Ήταν τίτλος τιμής να ανήκεις στη συντακτική ομάδα του. Έφτιαξε φιλίες που άντεξαν και αντέχουν στον χρόνο. Έφτιαξε και έχθρες που επίσης άντεξαν μέσα στο χρόνο. Σχέσεις ζωής με άλλα λόγια. Η μεγαλύτερη και ισχυρότερη σχέση του, όμως, ήταν με τους αναγνώστες. Ακόμη και σήμερα ακούω από ανθρώπους που συναντάω και ασχολούνται ελάχιστα με το μπάσκετ το κλασικό: “Καρύδας είπες; Στο Τρίποντο δεν έγραφες;”. Ο Φίλιππος έφυγε νωρίς από το περιοδικό, όπως και οι αρχικοί του εκδότες (σ.σ. Βασίλης Νασίκας και Μανώλης Φλουράκης). Το περιοδικό συνέχισε, μέχρι που πια το τσάκισαν οι αλλαγές της εποχής, η είσοδος του ίντερνετ, η πτώση του μπάσκετ, παράγοντες σχεδόν ανίκητοι, ειδικά μετά από τη σταδιακή αποχώρηση όλων των μελών της αρχικής συντακτικής ομάδας» (Δημήτρης Καρύδας, Contra.gr, Μάρτιος 2015).

«Ήμουν μικρός, αλλά θυμάμαι ότι είχε αλλάξει πολύ καιρό πριν η καθημερινότητα του πατέρα μου. Είχε μπει ένα θέμα συζήτησης στο σπίτι, όμως αυτό δεν άλλαζε και πολλά γιατί ο πατέρας μου έκανε χίλια πράγματα. Ούτως ή άλλως κάθε τόσο έμπαινε και ένα θέμα στο σπίτι. Μάζεψε τους καλύτερους και τους πιο προβεβλημένους, με εξαίρεση 2-3 παιδιά που δούλευαν σε ένα άλλο έντυπο του Κοτσώνη που λεγόταν “Το 7ήμερο του μπάσκετ”. Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να έρθει ο Μάνος Μανουσέλης ή ο Τάκης Ευσταθίου που ήταν ο δεύτερος παλαιότερος και πιο αναγνωρισμένος μετά τον πατέρα μου. Μάλιστα πήρε και τον Καρύδα αν και ήταν… σκοτωμένοι τότε. Είχε γράψει κάτι, εναντίον του Κώστα Πολίτη, που ο πατέρας μου διαφωνούσε σφόδρα και… καταλαβαίνεις. Ο ίδιος έλεγε “δεν έχω καμία τύχη, με έχει βρίσει, σιγά μην με πάρει”. Τον παίρνει μια μέρα τηλέφωνο ο πατέρας μου και του λέει “δεν με νοιάζει τι έχει γίνει, είσαι από τους καλύτερους και οι καλύτεροι θα δουλέψουν μαζί μου. Θα ‘ρθεις;”». και ήρθε. Κι εγώ τα πρώτα μου κείμενα ως μαθητευόμενος, στο “Τρίποντο” τα έχω γράψει. Με έπαιρναν πριν καν τελειώσω το σχολείο και με έστελναν κανονικά σε ένα ματς Α2 με τον Ηλία Δρυμώνα, τον αρχισυντάκτη. Γιατί ο πατέρας μου σιγά μην ασχολούνταν σε ποιο ματς της Α2 θα στείλει ο αρχισυντάκτης τον τελευταίο μαθητευόμενο» (Γιώργος Συρίγος, Sport-Retro.gr, Νοέμβριος 2018).

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

«Το πιο ωραίο κομπλιμέντο που μου κάνουν καμιά φορά οι νεαροί συνάδελφοι είναι  το “μεγαλώσαμε με το Τρίποντο”. Ίσως γιατί κι εγώ μεγάλωσα μαζί του, ακολουθώντας την διαδρομή του, σχεδόν και στα 16 χρόνια της κυκλοφορίας του. Το 1990 θυμάμαι, γεννήθηκε και ιδέα. Για να γεμίσει η στήλη “Τρίποντα και Παρασκήνια”, μου πρότειναν να σχολιάζω τις πιο σημαντικές δηλώσεις της εβδομάδας. “‘Άμα θες μη βάζεις και όνομα, για να είσαι πιο… ελεύθερος”. Άλλο, που δεν ήθελα. Αποφάσισα να υπογράφω σαν “Λεπτολόγος”, που ξεκίνησα από δίστηλος και μετά τις προτροπές του Δρυμωνα, από τη μια σελίδα φτάσαμε στις δύο. Οι στήλες του είχαν πάντοτε επιτυχία. Πρώτη και καλύτερη το “Δίχως μαλλιά στη γλώσσα” που έγραφε ο Συρίγος, αναλύοντας επί της ουσίας το βασικό θέμα του περιοδικού, ή εξαπολύοντας τους γνωστούς… φιλιππικούς του. Μετά η περίφημη “Λεγεώνα των Ξένων”, που υπέγραφε ο Καρύδας ανακαλύπτοντας απίθανα στοιχεία για τους ξένους που πέρασαν ή έπαιζαν στην Ελλάδα σε μια εποχή όπου το ίντερνετ ήταν… στη σφαίρα της φαντασίας και ο δημοσιογράφος έπρεπε να ανατρέχει σε αρχεία, πηγές, ξένα περιοδικά. Στη κανονική δημοσιογραφία δηλαδή» (Γιάννης Φιλέρης, Sport24.gr, Νοέμβριος 2011).

«Εμένα δεν με στρατολόγησε ο Συρίγος, αλλά ο Σκουντής. Ήταν Οκτώβριος του 1988. Δεκάξι μήνες μετά το έπος του Φαλήρου και έξι μετά τη Γάνδη. Η Ελλάδα ολόκληρη ζούσε στον αστερισμό του μπάσκετ. Άκουγε το όνομα του Γκάλη και σταυροκοπιόταν. Στην ιδρυτική σύσκεψη ο Συρίγος καλωσόρισε εγκάρδια τους “μαλάκες”. Χαρήκαμε που το ακούσαμε. Όσους εκτιμούσε ο Φίλιππος, τους έβριζε. Τους άλλους, τους περιφρονούσε. Δεν μας αποκάλεσε «μ**νόσκυλα», όπως συνήθιζε, διότι είχε δίπλα του τους (τυπογράφους) εκδότες Νασίκα και Φλουράκη και ήθελε να κάνει καλή εντύπωση. Ο Συρίγος έπιασε αμέσως τον σφυγμό των ημερών και δρομολόγησε το εγχείρημα, μόλις βρήκε τους κατάλληλους ανθρώπους για να χρηματοδοτήσουν τα ξεκινήματα. Εάν δεν με προδίδει η μνήμη, το Τρίποντο πέτυχε ρεκόρ πωλήσεων τον Ιούνιο του 1989, με εκείνο το μπλε εξώφυλλο που πανηγύριζε το ασημένιο μετάλλιο της Εθνικής στο Ζάγκρεμπ. Περιοδικό σαν αυτό δεν πρόκειται να ξαναβγεί» (Νίκος Παπαδογιάννης, Gazzetta.gr, Νοέμβριος 2018).

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!

«Καλοκαίρι ‘99 και μαζί με τον για χρόνια “διπλανό” και συνοδοιπόρο στα γραφεία της Κωνσταντινουπόλεως 161, Ηλία Δρυμώνα, έχουμε… σαπίσει παίζοντας το αγαπημένο μας παιχνίδι Yahtzee. Εκείνο το μεσημέρι ο κλητήρας, που έφερνε την αλληλογραφία και τα φαξ, έφτασε κρατώντας μόνο μία αραιογραμμένη σελίδα στα αγγλικά. Πάνω αριστερά υπήρχε τυπωμένο το λογότυπο μίας παντελώς άγνωστης σε εμάς εταιρείας. Δεν προερχόταν ούτε από ομάδα, ούτε από κάποια ξένη Ομοσπονδία. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις από τον αποστολέα μας ενημερώνει ότι η παραγωγός εταιρεία, την οποία εκπροσωπεί, θέλει να της στείλουμε ταχυδρομικά καμιά 10αριά σκόρπια τεύχη του περιοδικού, προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει στο γύρισμα μίας ταινίας! Εντέλει το είπαμε στον Γεωργαλά, όντας δύσπιστος και ολίγον… δύσκολος στο να ικανοποιεί αιτήματα άγνωστων, πέταξε την ατάκα «πείτε τους να μας πληρώσουν τα περιοδικά και θα τους τα στείλουμε», κάτι που με τον Ηλία δεν τολμήσαμε καν να «μεταφέρουμε» στους αποστολείς. Ηταν ο ηθοποιός Ηλίας Θεοδωσόπουλος ή αν προτιμάτε Νικ Πορτοκάλος, για τα πλάνα της ταινίας που τρία χρόνια αργότερα έμελε να γίνει μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες και στα μέρη μας: My big fat Greek wedding» (Γιάννης Ψαράκης, Basketballguru.gr, Νοέμβριος 2018). 

Αντί επιλόγου, κάτι που θυμήθηκε κάποτε ο Καρύδας: «Πριν χρόνια, μπροστά μου, σε παλαιοβιβλιοπώλη στο Μοναστηράκι, ένας φανατικός συλλέκτης και φίλος μου, θέλοντας να αγοράσει τις χαμένες αναμνήσεις των νεανικών του χρόνων πλήρωσε 3.000 ευρώ για μια πλήρη συλλογή των 808 τευχών. Και όταν τόλμησα να του πω ότι τα πλήρωσε ακριβά, μού απάντησε ενώ τα φορτώναμε στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του: “Μα τι λες τώρα… Στο σπίτι όταν θα αρχίσω να τα ξεφυλλίζω, θα νιώσω ότι τα χρόνια δεν πέρασαν ποτέ και ότι είμαι πάλι ένας πιτσιρικάς που περιμένει να έρθει Τρίτη για να πάει στο περίπτερο της γειτονιάς πρωί πρωί να αγοράσει το περιοδικό”».

«Τρίποντο»: Δεν θα ξαναβγεί τέτοιο αθλητικό περιοδικό!